Mən Elçin, uzun illərdir ki, neft platformasında işləyən mühəndisəm, həyatımın böyük bir hissəsi açıq dənizdə, Xəzərin dalğaları arasında keçib. İş rejimi ağırdır: iki həftə platformada, iki həftə evdə istirahət. O iki həftəlik fasilələr mənim üçün həm sevinc, həm də sınaqdır – bir yandan ailəmlə, sevdiklərimlə bir yerdə olmaq, o biri yandan isə quruya çıxanda o qədər boşluq hiss edirəm ki, bəzən özümü itirirəm. Bilirsiniz, platformada hər şey saniyəyə planlaşdırılır: növbə, yemək, yuxu, təhlükəsizlik yoxlamaları. Evdə isə birdən-birə heç nə etməli deyilsən, saatlar uzanır, günlər yavaş keçir. Həmin boşluq anlarında mən çox vaxt kitab oxuyardım, ya da köhnə filmlərə baxardım. Amma keçən ilin payızında hər şey dəyişdi, o boşluq mənə tamamilə yeni bir dünya açdı.
Yadımdadır, o gün platformadan qayıtmışdım, yorğun, amma xoşbəxt idim. Hava artıq soyumuşdu, Bakıda payız yağışları başlamışdı, mən evdə isti çay içib dincəlirdim. Arvadım Aynurə uşaqları məktəbə yola salmışdı, ev sakit idi. Təsadüfən mobil telefonumda dostum Tofiqdən bir mesaj gördü. Ona “Əl at” dedim, o da mənə bir link göndərdi. Yazmışdı: “Elçin, buna bax, çox qəribə oyundur, qanadın var, uçursan, amma nə vaxt enəcəyini sən seçirsən.” Marağım artdı, çünki mən həmişə uçuş, texnika, mexanizmlərlə maraqlanmışam – bu mənim peşəmin bir hissəsidir. Linki açdım, ekranda bir oyun gördüm – sadə, amma cəlbedici. Uçan bir təyyarə, yüksələn bir xətt, və qərar verməli idin ki, nə vaxt dayanasan. Bu oyunun adı Aviator idi. Elə həmin an Tofiq yazdı: “Dostum, bu
mostbet aviator oyunudur, əgər vaxtın varsa, bir sına, amma ehtiyatlı ol.” Mən bu adı əvvəllər də eşitmişdim, amma heç vaxt yaxından maraqlanmamışdım. İndi isə ekranda gördüyüm şey sadəliyi ilə məni ovsunlamışdı.
Bir müddət tərəddüd etdim. Axı mən neft mühəndisiyəm, məntiq adamıyam, təsadüfə, şansa çox inanmıram. Amma sonra fikirləşdim: “Sən iki həftəlik tətildəsən, heç nə itirmirsən, sadəcə bax, gör nədir.” Qeydiyyatdan keçdim. Proses tanış idi: nömrə, kod, bir neçə klik. Artıq platformanın içində idim. Amma fərqli idi – burada insanlar canlı mərc edirdilər, ekranda bir xətt idi daim yüksələn, rəqəmlər artırdı, hər kəs gözləyirdi ki, nə vaxt partlayacaq. Hiss etdim ki, ürəyim döyünməyə başladı. Bu heyrətamiz bir hiss idi – izləyirsən, saniyələr keçir, daha yüksək, daha yüksək, və qərar verirsən: çıxım, yoxsa bir az daha gözləyim? Bu, həyatın özü kimidir. Mən kiçik məbləğlə başladım, sadəcə öyrənmək üçün. İlk bir neçə mərcim uduzdu, çünki çox gözlədim, partlayışdan əvvəl çıxa bilmədim. Amma sonra mən bu oyunun ritmini hiss etməyə başladım, elə bil mexanizmin işini duydum.
Platformadakı ilk həftəm maraqlı keçdi. Hər axşam uşaqlar yatandan sonra mən açardım telefonumu, daxil olardım mostbet aviator oyununa, və sadəcə izləyərdim, bəzən mərc edib çıxardım, bəzən uduzardım. Amma qəribəsi odur ki, uduzduqca daha çox öyrənirdim. Mən bu oyunu mexanizm kimi başa düşürdüm – bir neçə amil var, strategiya var, qorxu var, cəsarət var. Tofiq mənə demişdi: “Bu oyun sənə öyrədir ki, acgözlük etməyəsən.” O, haqlı idi. Bir gün mən böyük bir mərc qoydum, xətt yüksəldi, ürəyim döyünürdü, barmağım düymənin üstündə idi, amma gözlədim, çünki daha çox istəyirdim. Və partlayış baş verdi. Heç nə qalmadı. O axşam mən çox düşündüm, öz-özümə sual verdim: “Niyə dayanmadın?” Sonra anladım ki, bu oyun mənə təkcə pul öyrətmir, özünü tanımağı öyrədir. Bir neçə gün sonra mən yeni bir qayda qoydum – mərc etdiyim məbləğin üç qatına çatanda, onu çıxarıram, nə qədər davam edə bilərdisə, etsin. Bu qayda məni xilas etdi.
Təxminən ikinci həftənin axırında, mən ciddi bir uduş əldə etdim. O gün platformada o qədər çox insan var idi ki, canlı yayımdakı həyəcan hiss olunurdu. Mən beş manat qoydum, xətt yüksəldi, bir, iki, üç, dörd... Mən öz qaydama əməl etdim – üç qatda çıxdım. Amma sonra baxdım ki, xətt hələ də yüksəlir, insanlar qışqırır, heyran olurlar. Mən peşman olmadım, çünki qayda qaydadır. Amma o gün mən Aviatorun gözəlliyini tam anladım – bu, eyni vaxtda həm risk, həm də intizamdır. O uduş mənə sevinc gətirdi, amma daha çox mənə başqa bir şey gətirdi – mən ailəmlə bölüşə biləcəyim bir hekayə qazandım. Axşam yeməyində arvadıma dedim, o güldü, amma sonra mənə inandı, çünki pulu kartıma köçürmüşdüm. O dedi: “Elçin, bu sənin dənizdəki neft quyusu kimidir – həm təhlükəlidir, həm də faydalıdır, əsas diqqətli olmaqdır.”
Zaman keçdikcə mən bu oyunu daha sistemli qəbul etməyə başladım. Mən hər dəfə platformaya girdikdə, əvvəlki mərclərimin statistikasını analiz edirdim – bu mənim mühəndis qanıma hopub. Mən qrafika baxırdım, baxırdım hansı vaxtlarda xətt daha uzun, hansı vaxtlarda qısa olurdu. Təbii ki, burada qətiyyən qanun yoxdur, hər şey şansdır, amma mən özüm üçün “təhlükəsiz zonamı” yaratdım. Mən həmişə orta qazancı hədəfləyirdim, böyük uduşu yox. Bəlkə də bu səbəbdən, mən heç vaxt böyük itkilər yaşamamışam. Və bu, ən vacib hissədir. Çünki mən bilirəm ki, platformada oyunçuların bir qismi şikayət edir ki, uduzublar, amma mən həmişə deyirəm: “Sən qaydanı pozmusan, oyunu yox.” Mən öz qaydamı qurmuşam – hər gün yalnız on manat, nə qədər qazansam da, o onu aşmıram. Bu mənə həm maddi, həm də mənəvi rahatlıq verir.
Aylar keçdi, mən mostbet aviator oyununu elə öyrəndim ki, sanki bu mənim ikinci peşəm oldu. Hətta platformadakı bəzi oyunçular mənə yazıb məsləhət istəyirdilər, mən də onlara öz təcrübəmi bölüşürdüm. Biri dedi ki, “Elçin, sən niyə uduzmursan?”, mən isə dedim: “Mən uduzuram, sadəcə uduzduğumu böyütmürəm.” Bu fikir mənə dostum Tofiqdən qalmışdı. O, bir dəfə demişdi: “Bu oyunda uduş da, uduzuş da təbii bir hissədir, kefini pozma.” Mən bu məsələyə belə baxıram – mənim üçün bu bir oyundur, yoxsa həyat tərzi. Mənim həyat tərzim platformadır, neftdir, dənizdir, səhər tezdən durub işə getməkdir. Axşamlar isə bu oyun mənə həmin dəniz dalğaları arasındakı sərbəstlik hissini verir.
Bir gün mən özüm də təəccüblənərək, olduqca böyük bir uduş əldə etdim. Bu, mənim heç gözləmədiyim bir anda oldu, sadəcə hər axşamki rutinimi edərkən. Xətt o qədər yüksəldi ki, qorxdum, tez çıxdım, amma məbləğ yenə də xeyli idi. Həmin axşam arvadıma dedim: “Aynurə, bax bu pul, götür uşaqlara yeni paltar al, özünə də bir şey.” O, gözləri doldu, dedi: “Elçin, sən bəzən çox şanslısan.” Mən gülüb dedim: “Yox, mən sadəcə ehtiyatlıyam.” Və bu, həqiqətdir. Çünki bilsəniz ki, platformada nə qədər adam var ki, hər şeyi bir anda udub itirir, sonra da deyir ki, “bu oyun ədalətsizdir.” Yox, dostum, oyun ədalətlidir, sən öz acgözlüyünə qalib gələ bilmədin. Mən qalib gəldim, çünki bilirəm, nə qədər kifayətdir.
Bu gün, bu yazını yazarkən, mən həmin ilk günü, Tofiqin mənə göndərdiyi linki xatırlayıram. O zaman heç bilmirdim ki, bu sadə oyun mənə bu qədər çox şey öyrədəcək. Mənə öyrətdi ki, həyatda hər şey balans tələb edir – necə ki, neft çıxaranda təzyiq balansını saxlamaq lazımdır, burada da eynilə. Sən nə qədər çox istəsən, bir o qədər itirə bilərsən, amma nə qədər sakit olsan, bir o qədər qazanarsan. Mən bu oyunda özüm üçün bir fəlsəfə kəşf etdim. Hərdən işdən gələndə o qədər yoruluram ki, fikirləşirəm, bəlkə bu axşam oynamayım, amma sonra açıram, bir az izləyirəm, mərc edirəm, və bu məni o qədər boşaldır, o qədər rahatladır ki, daha yaxşı yatıram. Kim bilir, bəlkə bu, mənim psixoterapiyamdır? Amma pul da gətirir, bu da yaxşıdır.
Mən demək istəmirəm ki, hər kəs bu oyuna daxil olsun, ya da pul yatırsın. Xeyr. Mən sadəcə öz hekayəmi danışıram. Bəlkə kimsə oxuyar, görər ki, bu oyunu məntiqlə oynamaq olar, intizamla oynamaq olar. Və ən vacibi, bu oyunu məhv olmaq üçün deyil, həyatına kiçik bir rəng qatmaq üçün istifadə etmək olar. Mənə elə gəlir ki, mən bunu bacardım. Mən heç vaxt platformada saatlarla oturmamışam, iki həftəlik tətillərimdə isə bu, sadəcə kiçik bir ritualdır. Bəzən uşaqlar yanıma gəlib deyirlər: “Ata, sən nəyə gülürsən ekrana baxıb?” Mən deyirəm: “Uçan təyyarəyə baxıram, bala.” Onlar başa düşmür, amma heç nə, böyüyəndə başa düşərlər. İndi isə mən davam edirəm, hər axşam bir az uçuram, bir az enirəm, bir az qazanıram, bir az uduzuram. Amma hər zaman təbəssüm edirəm. Çünki bilirəm, bu, mənim həyatımda bir macəradır, kiçik, amma maraqlı. Və bu macəra, mənə göstərdi ki, bəzən ən yaxşı şeylər ən gözlənilməz anlarda gəlir. Mən hazıram, gələcək gəlir.