Zacznę od tego, że jestem facetem, który od zawsze miał pecha do pieniędzy. Nie w sensie, że byłem biedny, bo w Polsce bieda to nie jest stan, to jest system, ale taki pech, że jak już miałem jakieś oszczędności, to zawsze pojawiało się coś, co je pożerało – zepsuta pralka, awaria samochodu, wizyta u dentysty, która kończyła się kanałowym leczeniem, na które nie byłem przygotowany. Moja żona śmiała się, że mam magnes na wydatki, że wystarczy, że spojrzę na portfel, a już z niego uciekają banknoty jak spłoszone ptaki. I była w tym sporo prawdy, bo odkąd pamiętam, każda większa kwota, która pojawiała się na moim koncie, znikała w ciągu kilku dni, zostawiając mnie z poczuciem, że właściwie to nie warto nawet próbować oszczędzać, bo i tak to nie ma sensu. Pracuję jako elektryk w dużej firmie budowlanej, jeżdżę po całym województwie, instaluję instalacje w nowych domach, poprawiam stare, które pamiętają czasy Gierka, i choć zarabiam całkiem przyzwoicie, to zawsze żyłem z miesiąca na miesiąc, bez żadnej poduszki finansowej, co w wieku czterdziestu trzech lat zaczynało być nieco niepokojące, zwłaszcza że córka miała iść na studia, a to przecież nie jest tania przyjemność. I wtedy, w jeden z tych dni, kiedy wróciłem z pracy wykończony, bo cały dzień spędziłem w nowym budownictwie, gdzie wiatr wiał przez otwory okienne, a ja musiałem przeciągać kable w pozycji, która przypominała jogę, choć ja do jogi mam tyle samo, co do baletu, usiadłem w kuchni z piwem, otworzyłem laptopa, żeby sprawdzić, czy nie ma jakichś nowych ofert na części do mojego starego Forda, i przypadkowo trafiłem na coś, co na pierwszy rzut oka wyglądało jak kolejna reklama, ale w środku miało coś, co mnie zaciekawiło.
To była rozmowa na forum, gdzie ludzie wymieniali się doświadczeniami na temat miejsc, w których można było zagrać w gry
kasyno bitcoinowe, ale z użyciem czegoś, co nazywali cyfrową walutą, i co miało tę zaletę, że transakcje były szybkie, bezpieczne i anonimowe, bez długich oczekiwań na przelewy, które w moim banku trwały wieczność. Zazwyczaj omijałem takie tematy szerokim łukiem, bo w mojej głowie hazard to było coś, co niszczy rodziny, co wpędza ludzi w długi, co jest dla tych, którzy nie mają w życiu innych celów, ale tamten wieczór był inny – byłem zmęczony, zniechęcony, patrzyłem na swoje konto, które świeciło pustkami, i myślałem o tym, że za tydzień muszę zapłacić za przegląd samochodu, a nie mam nawet na to odłożone. I wtedy pomyślałem, że może warto spróbować czegoś, co jest poza moją strefą komfortu, może właśnie dlatego, że jest poza nią, że może to być sposób na przerwanie tego ciągu pecha, który ciągnął się za mną od lat. Zarejestrowałem się w jednym z polecanych miejsc, wpłaciłem symboliczną kwotę, która dla mnie była równowartością dwóch tankowań, i postanowiłem, że potraktuję to jak eksperyment, jak test, czy przypadkowość może być dla mnie łaskawa, czy to prawda, że ktoś ma szczęście w życiu, a ktoś inny go nie ma, czy może wszystko zależy od tego, jak podchodzisz do ryzyka. Wybrałem grę, która była prosta jak budowa cepa – automat z owocami, ale w wersji nowoczesnej, z bonusami, z dźwiękami, które w tej cichej kuchni brzmiały jak muzyka z dawnych lat, i zacząłem kręcić. I wiecie co? Po dwudziestu minutach miałem na koncie więcej, niż wpłaciłem, a po kolejnych dziesięciu – więcej, niż zarabiałem przez tydzień. Siedziałem jak porażony prądem, patrząc na cyfry, które rosły, nie wierząc własnym oczom, bo przecież ja, elektryk z pechem do pieniędzy, właśnie w kasynie bitcoinowe trafiłem na serię, która odmieniła moje postrzeganie szczęścia.
Nie wiem, co mi wtedy strzeliło do głowy, ale zamiast wypłacić wygraną, zacząłem analizować, jak to się stało, czy to była tylko kwestia przypadku, czy może jednak czegoś, co można kontrolować, i doszedłem do wniosku, że to nie jest magia, tylko prosta matematyka i odrobina intuicji, którą każdy z nas ma, ale rzadko jej używa w taki sposób. Przez kolejne dni wracałem do tamtej gry, ale z jasnym limitem, który sobie ustaliłem – nigdy nie przekraczam kwoty, którą jestem gotów stracić, zawsze wypłacam wygrane, gdy osiągną jakiś poziom, i traktuję to jako rodzaj treningu umysłu, a nie jako sposób na życie. I coś w tym jest, bo od tamtego czasu moje podejście do finansów się zmieniło – przestałem bać się pieniędzy, przestałem traktować je jako coś, co zawsze ucieka, a zacząłem postrzegać je jako narzędzie, które można wykorzystać, jeśli tylko ma się świadomość, jak nim zarządzać. Oczywiście, nie stałem się nagle bogaty, nie kupiłem jachtu ani nie poleciałem na Bahamy, ale udało mi się odłożyć na studia córki, wymienić piec w domu na nowocześniejszy i zrobić kilka rzeczy, które odkładałem latami, a to wszystko dzięki temu, że pewnego wieczoru postanowiłem zaryzykować i wejść do świata, który wcześniej był dla mnie zamknięty. I choć wiem, że wiele osób patrzy na hazard z niechęcią, że kojarzy się im z uzależnieniem i stratami, to ja uważam, że jak każda rzecz, może być dobry lub zły, w zależności od tego, jak podchodzisz, jakie masz granice, czy potrafisz powiedzieć "dość" w odpowiednim momencie. Ja to potrafię, bo nauczyłem się tego na własnych błędach, ale też na własnych sukcesach, które, choć nie są może oszałamiające, dla mnie są dowodem na to, że można zmienić swoje życie, zaczynając od małego kroku w nieznane. I kiedy dziś patrzę na swoje rachunki, na swoje oszczędności, które w końcu zaczynają przypominać coś więcej niż tylko zero na koniec miesiąca, czuję wdzięczność dla tamtego przypadkowego wieczoru, dla tego piwa, które wypiłem, dla tego laptopa, który stał na stole, i dla kasyna bitcoinowe, które otworzyło mi drzwi do nowego sposobu myślenia o pieniądzach i o ryzyku, które przestało być dla mnie straszne, a stało się wyzwaniem, które można podjąć, mając w głowie jasny plan i w sercu odrobinę odwagi. Nie ukrywam, że czasem wracam, bo to już stało się częścią mojej rutyny, częścią tego, co robię, żeby oderwać się od codzienności, która potrafi być przytłaczająca, i zawsze, kiedy siadam do gry, przypominam sobie tę pierwszą noc, kiedy wszystko się zaczęło, kiedy zrozumiałem, że pech to nie stan, tylko wybór, i że mogę wybrać coś innego. I to jest dla mnie największa wygrana – nie pieniądze, ale świadomość, że to ja decyduję o swoim szczęściu, a nie jakieś tam przypadki, które wcześniej wydawały mi się nieuniknione. Teraz, kiedy ktoś mówi mi, że ma pecha do pieniędzy, śmieję się i mówię, że to tylko kwestia perspektywy, że czasem wystarczy spróbować czegoś nowego, nawet jeśli to coś wydaje się dziwne lub niebezpieczne, bo może okazać się kluczem do zmiany, której tak bardzo potrzebujesz, żeby spojrzeć na swoje życie z innej strony i powiedzieć sobie, że zasługujesz na coś lepszego, że masz prawo do odrobiny szaleństwa, które może cię zaprowadzić tam, gdzie zawsze chciałeś być, ale bałeś się zrobić pierwszy krok.