Bugun ertalab ko'l bo'yida o'tirib, qarmoqni tashlab, hech narsa tutmadim. Ikki soat o'tirdim, suv jim, havo salqin, qamishlar orasida o'rdaklar suzadi, chetda termosda choy, yonimda non va pishloq solingan sumka. Baliq chiqmadi. Umuman. Lekin men xafa bo'lmadim — va buning sababi bor. Odam baliq tutmasa ham, ba'zan boshqa narsa topadi. Men o'sha kuni bir narsa topdim, va u menga baliqdan ham qimmatroq bo'ldi.
Men oltmish ikki yoshdaman, nafaqadaman. Butun umrim zavodda ishladim, temir bilan, mashina bilan, smena bilan. Nafaqaga chiqqanimda, birinchi oylarda o'zimni yo'qotib qo'ydim — odam ishdan chiqsa, kuni bo'sh qoladi, va o'sha bo'shliq odamni yeydi. Keyin baliq tutishni boshladim. Yoshligimda otam bilan tutardim, keyin unutib qo'ygandim. Endi yana qaytdim. Ko'l, qarmoq, jimjitlik — bu menga tinchlik beradi. Xotinim kuladi: "Sen baliq uchun emas, jimjitlik uchun borasan". To'g'ri aytadi. Baliq chiqsa — yaxshi, chiqmasa — ham yaxshi. Men baribir o'sha yerda o'tiraman, suvga qarayman, o'ylayman.
Hammasi o'tgan hafta boshlandi. Ko'lda o'tirgan edim, qarmoq jim, hech narsa yo'q. Zerikdim. Telefonimni oldim — o'g'lim menga yangi telefon olib bergan, "ota, endi shuni ishlat" deb, lekin men hali ko'nikmaganman. Barmog'im bilan ekranni surdim, o'zim ham bilmayman nima bosdim. Ochildi. Futbol haqida sayt ekan. Men futbolni yaxshi ko'raman, yoshligimda radio orqali eshitardim, keyin televizor chiqdi, keyin ko'zlarim zaiflashdi, keyin unutdim. O'sha kuni men o'sha sahifada qoldim. O'zbekiston Superligasi jadvali, o'yinlar, natijalar — hammasi o'zbekcha, katta harflar bilan, ko'zga qulay. Men bir soat o'tirib qoldim. Baliq tutmadim, lekin boshqa narsa tutdim — o'sha kundan boshlab odat paydo bo'ldi.
Keyingi kunlarda men o'sha sahifani ochib, yangiliklarni ko'rardim. Ko'l bo'yida, qarmoq yonida, telefon qo'limda. Sekin-asta o'rgandim — kim qayerda, kim kim bilan o'ynaydi. Bir kuni hatto o'yin vaqtida gol bo'ldi, va men darhol bildim. Telefonimda
https://futbolchi.com/ ochiq edi, va men suvga qarab kulib yubordim — baliq yo'q, lekin gol bor. O'sha paytda men o'zimni g'alati his qildim — go'yo men yana o'sha yoshligimdagi bolaman, otam bilan radio eshitayotgan. Lekin yo'q, men nafaqadagi cholman, ko'l bo'yida, telefonimda futbol. Va bu ham yaxshi.
Keyin bir muammo chiqdi. Telefonim buzildi — ekran yorilib qoldi, cho'ntagimda kalit bilan. Men ikki kun o'sha sahifani ocholmadim. Ikki kun! Bu kulgili tuyuladi, lekin men o'zimni g'alati his qildim. Go'yo bir kichkina odat yo'qolgan, va u bilan birga kunimning bir qismi ham yo'qolgan. Xotinim dedi: "Sen telefonsiz ham yashay olmaysanmi?" Men dedim: "Yo'q, gap telefonda emas". Va men o'zim ham tushunmadim nima demoqchiman. Keyin o'g'lim keldi, telefonimni ko'rdi, kuldi, "ota, men sizga yangisini olaman" dedi. Men dedim: "Yo'q, shuni tuzat". U tuzatdi. Va o'sha kechqurun men yana o'sha sahifani ochdim, va o'zimni yana o'zimning joyimda his qildim.
Bir kuni qo'shnim keldi. U yoshroq, ellikda, ishlaydi, lekin baliq tutishni yaxshi ko'radi. Ko'l bo'yida uchrashdik, yonma-yon o'tirdik. U dedi: "Siz nimadir o'zgardingiz, gapirib qoldingiz". Men kuldim. "Futbolni kuzataman". U hayron bo'lib qaradi: "Siz? futbol?" Men dedim: "Ha, endi yana". U kuldi, keyin dedi: "Menda ham shunga o'xshash narsa bor". Ma'lum bo'lishicha, u ham futbolni kuzatar ekan, faqat boshqa saytdan. Biz gaplashib qoldik — kim qayerda, kim kim bilan o'ynaydi. O'sha kundan beri biz ko'lda uchrashsak, faqat baliq haqida emas, futbol haqida ham gaplashamiz. Xotinim kuladi: "Ikki chol ko'l bo'yida futbol gaplashadi". Lekin u xursand — men uyda jim o'tirmayman, gaplashaman, kulaman.
Endi men har kuni, ertalab ko'lga borsam, o'sha sahifani ochaman. Ba'zan bir necha daqiqa, ba'zan yarim soat. Men jadvalni ko'raman, natijalarni bilaman, o'yin vaqtida nima bo'layotganini kuzataman. Bir kuni hatto o'yin vaqtida gol bo'ldi, va men darhol bildim —
https://futbolchi.com/ orqali. O'sha paytda men o'zimni g'alati his qildim — go'yo men ham o'sha o'yinda qatnashayotgandek. Ko'l bo'yida, qarmoq yonida, telefonimda bir gol. Men kulib yubordim. O'zimga kuldim. Nafaqadagi chol, ko'l bo'yida, telefonida futbol natijasini ko'rib kulyapti. Bu men emas edim, lekin bu men edim.
Bir kuni o'g'lim keldi, u shaharda yashaydi, ishlaydi, ba'zan keladi. Uyda o'tirdik, choy ichdik, eski kunlarni gaplashdik. U dedi: "Ota, siz o'zgardingiz, ko'zlaringiz boshqacha". Men dedim: "Futbolni kuzataman". U kuldi, "siz? futbol?" Men dedim: "Ha, Futbolchi orqali". U ochib ko'rdi, keyin o'zi ham qoldi. Endi biz ba'zan yozishamiz: "kechagi o'yinni ko'rdingmi?" — "ko'rdim". Bu kichkina narsa, lekin u mening kunimni to'ldiradi. Nafaqa — bu yolg'iz ish. Sen uyda o'tirasan, atrofingda jimjitlik, faqat soatning tiq-tiq ovozi. O'sha sahifa menga o'sha yolg'izlikni to'ldiradigan narsa berdi — yangilik, suhbat, o'g'lim bilan aloqa, qo'shnim bilan hazil.
Endi men o'sha birinchi kunni eslayman — ko'lda o'tirgan, qarmoq jim, zerikkan kunni. O'sha kunda men shunchaki vaqt o'tkazmoqchi edim. Lekin hayotda eng yaxshi narsalar shunday keladi — rejasiz, tasodifan, go'yo kimdir sizga eshikni ochib qo'yadi. Men uchun bu eshik ko'l bo'yidagi telefon ekranidan ochildi, lekin ichkarida o'g'lim bilan suhbat, qo'shnim bilan hazil, o'zimning yoshligim va bugungi kunim bor edi. Agar sizga ham ba'zan kunlar uzoq va bo'sh tuyulsa, bir marta ochib ko'ring. Balki siz ham o'zingiz uchun kutilmagan narsa topib qolishingiz mumkin. Men topdim. Va o'sha kundan beri ko'lga borsam, qarmoqni tashlab, telefonimni qo'limga olganimda, avval o'sha sahifani ochaman — go'yo eski tanish bilan salomlashgandek.